Uwierzytelnianie wieloskładnikowe stanowi podstawowy mechanizm weryfikacji tożsamości w modelu zero trust, łącząc co najmniej dwa niezależne czynniki, takie jak hasło oraz kod jednorazowy lub klucz sprzętowy.
Poza tożsamością użytkownika, architektura zero trust uwzględnia również ocenę stanu urządzenia, z którego następuje próba dostępu — w tym aktualność oprogramowania, obecność zabezpieczeń punktu końcowego oraz zgodność z politykami bezpieczeństwa.
Weryfikacja w modelu zero trust nie kończy się w momencie logowania — system w sposób ciągły ocenia kontekst sesji, taki jak lokalizacja, wzorce zachowania oraz nietypowe działania, dostosowując poziom wymaganego zaufania.